پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۲۳

گویم سخنی نه از ره نفس و مزاج

خود را نه بکس کساد بنما نه رواج

کوبندت اگر خرابه‌ای از پس گنج

باش و کمر‌آباد بده تن بخراج

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۵صوفی که فِکَندَ از تن و سرخرقه و تاج
  2. شمارهٔ ۲۶یا‌رب به نبی خدیو ملک و معراج
  3. شمارهٔ ۲۷ای آنکه منزهی ز ترکیب و ز زوج
  4. شمارهٔ ۲۸ساقی قدحی که او بود صیقلِ روح
  5. شمارهٔ ۲۹ای آنکه رود بقالب از امر تو روح
  6. شمارهٔ ۳۰ای لعل لب تو معجز خضر و مسیح
  7. شمارهٔ ۳۱بی‌مهر علی که هست میزان فلاح
  8. شمارهٔ ۳۲ای آنکه مقلب مسائی و صباح
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.