پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۲۵

صوفی که فِکَندَ از تن و سرخرقه و تاج

بازار اناالحقش بحق یافت رواج

تن بر سَر‌ِ دار، خودنمائی است مبر

شو پنبه‌یِ عشق را نهانی حلاج

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷ای آنکه منزهی ز ترکیب و ز زوج
  2. شمارهٔ ۲۸ساقی قدحی که او بود صیقلِ روح
  3. شمارهٔ ۲۹ای آنکه رود بقالب از امر تو روح
  4. شمارهٔ ۳۰ای لعل لب تو معجز خضر و مسیح
  5. شمارهٔ ۳۱بی‌مهر علی که هست میزان فلاح
  6. شمارهٔ ۳۲ای آنکه مقلب مسائی و صباح
  7. شمارهٔ ۳۳هستی یم و دین کشتی و حیدر ملاح
  8. شمارهٔ ۳۴ای ماه من ای نگار شیرین‌پاسخ
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.