پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۹

ای جود تو بر وجود اشیاء باعث

مُلک و مَلَک از لطف قدیمت حادث

حادث نبود ز خویش دارای وجود

میرد همه‌یِ زنده و حقش وارث

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱ای آنکه به هر غمی توئی یار و مغیث
  2. شمارهٔ ۲۲یک نکته بگویمت به تحقیق بسنج
  3. شمارهٔ ۲۳گویم سخنی نه از ره نفس و مزاج
  4. شمارهٔ ۲۴زان پیش که منهدم شود کاخ مزاج
  5. شمارهٔ ۲۵صوفی که فِکَندَ از تن و سرخرقه و تاج
  6. شمارهٔ ۲۶یا‌رب به نبی خدیو ملک و معراج
  7. شمارهٔ ۲۷ای آنکه منزهی ز ترکیب و ز زوج
  8. شمارهٔ ۲۸ساقی قدحی که او بود صیقلِ روح
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.