پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

هنگام سحور جلوه پیر خوش است

در وقت نهار قوت نیم سیر خوش است

چون عصر شود صحبت احباب نکوست

وندر دل شب ناله شبگیر خوش است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹ای جود تو بر وجود اشیاء باعث
  2. شمارهٔ ۲۰ای آنکه ز حقّی به رسالت مبعوث
  3. شمارهٔ ۲۱ای آنکه به هر غمی توئی یار و مغیث
  4. شمارهٔ ۲۲یک نکته بگویمت به تحقیق بسنج
  5. شمارهٔ ۲۳گویم سخنی نه از ره نفس و مزاج
  6. شمارهٔ ۲۴زان پیش که منهدم شود کاخ مزاج
  7. شمارهٔ ۲۵صوفی که فِکَندَ از تن و سرخرقه و تاج
  8. شمارهٔ ۲۶یا‌رب به نبی خدیو ملک و معراج
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.