صفی علیشاه
شمارهٔ ۴
ای آنکه توئی به‌هستی‌یِ خود واجب
بر جمله‌یِ ماسوا به‌هستی واهب
علم تو بغیر هستیت نیست که نیست
از محضرِ هستی‌یِ تو چیزی غائب
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۶از معنی کنت کنز دریاب نکات
- شمارهٔ ۷در صرف وجود فرق و تمییزی نیست
- شمارهٔ ۸عالم چو حباب و هستی‌یِ حق چو یَم است
- شمارهٔ ۹از حق چون بنای ملک در تنظیم است
- شمارهٔ ۱۰چون شاهد ما بخود نمائی برخاست
- شمارهٔ ۱۱گوید همه چیز و هر کسی حق با ماست
- شمارهٔ ۱۲معشوق چنانکه جاذب عشاق است
- شمارهٔ ۱۳تا دل نشود بریده از دلخواهت
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.