پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۶

از معنی کنت کنز دریاب نکات

حق کرد یکی تجلی از ذات بذات

گشتند بذات او نماینده ذوات

معلول شود بعین علت اثبات

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸عالم چو حباب و هستی‌یِ حق چو یَم است
  2. شمارهٔ ۹از حق چون بنای ملک در تنظیم است
  3. شمارهٔ ۱۰چون شاهد ما بخود نمائی برخاست
  4. شمارهٔ ۱۱گوید همه چیز و هر کسی حق با ماست
  5. شمارهٔ ۱۲معشوق چنانکه جاذب عشاق است
  6. شمارهٔ ۱۳تا دل نشود بریده از دلخواهت
  7. شمارهٔ ۱۴ای آنکه دو عالم است احیا ز دمت
  8. شمارهٔ ۱۵در خُلق و خویش خُلق نکو ممتحن است
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.