پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۲

ای آنکه خدای خویش دانیم ترا

طاعت بسزا کجا توانیم ترا

گویند خدای را بحاجات بخوان

حاضرتر از آنی که بخوانیم ترا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴ای آنکه توئی به‌هستی‌یِ خود واجب
  2. شمارهٔ ۵اثنی عشری ز زاده‌یِ بوطالب
  3. شمارهٔ ۶از معنی کنت کنز دریاب نکات
  4. شمارهٔ ۷در صرف وجود فرق و تمییزی نیست
  5. شمارهٔ ۸عالم چو حباب و هستی‌یِ حق چو یَم است
  6. شمارهٔ ۹از حق چون بنای ملک در تنظیم است
  7. شمارهٔ ۱۰چون شاهد ما بخود نمائی برخاست
  8. شمارهٔ ۱۱گوید همه چیز و هر کسی حق با ماست
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.