پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۹۲ - خلع‌العادت

بود آن نزد عارف خلع عادات

که واقف گردد از حق عبادات

عبودیت و را یابد تحقق

که با امر حق آن دارد تطابق

مر او را داعیی بر طبع و عادات

نخواند اندر اوقات عبادات

بود یعنی ز حق مطلب آگاه

نگرداند مر او را عادت از راه

زره گر برد عادت سالکی را

ندیده از حقیقتها یکی را

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۹۴ - باب الدال الدبوربود آن صولت نفس عقورت
  2. بخش ۹۵ - دره‌البیضاءمرا شد رده‌البیضا مسجل
  3. بخش ۹۶ - باب‌الذال الذخایرهر آن کز غیب بازستش مشاعر
  4. بخش ۹۷ - الذوقشنو از ذوق کان اصل شهود است
  5. بخش ۹۸ - ذوالعقلبظاهر خلق و باطن هر که حق دید
  6. بخش ۹۹ - ذوالعینذوی‌العین آنکه حق بیند بظاهر
  7. بخش ۱۰۰ - ذوالعقل و العیندگر صولی که داند سر کونین
  8. بخش ۱۰۱ - باب‌الراءشنو از راعی ار داری کیاست
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.