صفی علیشاه
بخش ۹۵ - دره‌البیضاء
مرا شد رده‌البیضا مسجل
که عارف خواند آنرا عقل اول
که نورانیش در هیچ کونی
نشد آلوده بر ترکیب و لونی
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۹۷ - الذوقشنو از ذوق کان اصل شهود است
- بخش ۹۸ - ذوالعقلبظاهر خلق و باطن هر که حق دید
- بخش ۹۹ - ذوالعینذوی‌العین آنکه حق بیند بظاهر
- بخش ۱۰۰ - ذوالعقل و العیندگر صولی که داند سر کونین
- بخش ۱۰۱ - باب‌الراءشنو از راعی ار داری کیاست
- بخش ۱۰۲ - الرانچه باشد ران، حجابی کوست حایل
- بخش ۱۰۳ - الرببود رب اسمی از اسماء حضرت
- بخش ۱۰۴ - رب‌الارباببود حق رب‌الارباب مکرم
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.