صفی علیشاه
بخش ۸۹ - الخطره
بود آن خطره کایدپیش سالک
بدفع آن نباشد عبد مالک
یکی داعیست خواند بر الهش
که تا دارد ز لغرش نگاهش
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۹۱ - الخلوهبود خلوت ترا با حق تکلم
- بخش ۹۲ - خلع‌العادتبود آن نزد عارف خلع عادات
- بخش ۹۳ - خلق جدیدتو از خلق جدید این را سنددان
- بخش ۹۴ - باب الدال الدبوربود آن صولت نفس عقورت
- بخش ۹۵ - دره‌البیضاءمرا شد رده‌البیضا مسجل
- بخش ۹۶ - باب‌الذال الذخایرهر آن کز غیب بازستش مشاعر
- بخش ۹۷ - الذوقشنو از ذوق کان اصل شهود است
- بخش ۹۸ - ذوالعقلبظاهر خلق و باطن هر که حق دید
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.