صفی علیشاه
بخش ۴۲۶ - مقام‌التنزل الربانی
مقامی کوست ربانی تنزل
دم رحمانی آمد بی‌تأمل
بود اعنی ظور آنوجودی
که می‌باشد حقایق ز او نمودی
ظهور او کرد در کل مراتب
تعینهای مبسوط مناسب
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۴۲۸ - المکرکنم تفسیر مکر از بهر عارف
- بخش ۴۲۹ - الملک و الملکوتدیگر ملکوت و ملکت بی‌زیادت
- بخش ۴۳۰ - مالک الملکدگر آن مالک الملکت بود حق
- بخش ۴۳۱ - ممدالهممممد اندر همم باشد پیمبر
- بخش ۴۳۲ - المناصفهمناصف با اضافه تا است انصاف
- بخش ۴۳۳ - المنهج الاولشدت گر منهج اول به نیت
- بخش ۴۳۴ - منقطع الوحدائیدگر از منقطع وحدانیت طمع
- بخش ۴۳۵ - منتهی المعرفهنشان از منتهای معرفت جو
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.