پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۴۳۴ - منقطع الوحدائی

دگر از منقطع وحدانیت طمع

اگر باشد بود آنحضرت الجمع

که از غیر اندر آن عین و اثر نیست

تکثر اندر آنجا معتبر نیست

بود آن گر که دانی نفی آثار

محل انقطاع عین اغیار

نه در جمع الاحد گنجد عبارت

در آنجا منقطع باشد اشارت

شد آنحضرت وجودار با شدت سمع

دگر موسوم شد بر حضرت‌الجمع

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۴۳۶ - المناسبه الذاتیهمناسب آنکه ذاتیه است بالعین
  2. بخش ۴۳۷ - المهیمونمهیمون از ملایک نوع خاصند
  3. بخش ۴۳۸ - الموتبود گر معنی موتت به نیت
  4. بخش ۴۳۹ - المیزانصفی شاد که بهر با تمیزان
  5. بخش ۴۴۰ - حکایت ابراهیم خاص علیه‌الرحمهشهی کونامش ابراهیم خاص است
  6. بخش ۴۴۱ - باب‌النون النبوهنبوت از حقایق باشد اخبار
  7. بخش ۴۴۲ - النجباءنجیبانند در عالم چهل تن
  8. بخش ۴۴۳ - النفسنفس گویند ترویح قلوبست
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.