پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۴۲۹ - الملک و الملکوت

دیگر ملکوت و ملکت بی‌زیادت

بود خود عالم غیب و شهادت

شهادت نیست غیر از ملک ناسوت

هم آن غیبت بود اقلیم ملکوت

بود این غیب غیر از غیب مطلق

که آن باشد مراد از هستی حق

خود این غیب مضاف آمد بحاصل

که می‌باشد شهادت را مقابل

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۴۳۱ - ممدالهممممد اندر همم باشد پیمبر
  2. بخش ۴۳۲ - المناصفهمناصف با اضافه تا است انصاف
  3. بخش ۴۳۳ - المنهج الاولشدت گر منهج اول به نیت
  4. بخش ۴۳۴ - منقطع الوحدائیدگر از منقطع وحدانیت طمع
  5. بخش ۴۳۵ - منتهی المعرفهنشان از منتهای معرفت جو
  6. بخش ۴۳۶ - المناسبه الذاتیهمناسب آنکه ذاتیه است بالعین
  7. بخش ۴۳۷ - المهیمونمهیمون از ملایک نوع خاصند
  8. بخش ۴۳۸ - الموتبود گر معنی موتت به نیت
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.