صفی علیشاه
بخش ۳۶۰ - کیمیاء‌السعاده
مرا باز از سعادت کیمیائیست
که آن تهذیب نفس از هر هوائیست
زهر رجس و رذایل اجتنابست
بهر حسن و فضایل اکتسابست
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۳۶۲ - کیمیاء‌الخواصدگر دارند خاصان کیمیائی
- بخش ۳۶۳ - اللائمهبده از لائمه دل را تسلی
- بخش ۳۶۴ - اللببود لب عقل صافی از کدورت
- بخش ۳۶۵ - لب اللببود هم لب لبت در گواهی
- بخش ۳۶۶ - اللبسز لبس آن عنصریت در اساس است
- بخش ۳۶۷ - اللسنلسن واقع بوی گردد کماهی
- بخش ۳۶۸ - لسان الحقلسان‌الحق بود انسان فایق
- بخش ۳۶۹ - اللطیفهلطیفه چیست تدقیق اشارت
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.