صفی علیشاه
بخش ۳۰۶ - العله
بود علت بقای حظ سالک
در آن اعمال و حالی کوست مالک
بقا در رسم هم یا در صفت دان
بقای حظ او را زین جهت دان
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۳۰۸ - العمد المعنویهعمد گویند ارباب کرامات
- بخش ۳۰۹ - العنقاءبود عنقا کنایه از هیولا
- بخش ۳۱۰ - عوالم اللبسعوالم چیست با لبست بحاصل
- بخش ۳۱۱ - العین الثابتهز عین ثابت ارجوئی حقیقت
- بخش ۳۱۲ - عین‌الشییز عین‌الشیی صوفی گفته مطلق
- بخش ۳۱۳ - عین‌الاله و عین العالمز عین العالم و عین الالهت
- بخش ۳۱۴ - عین‌الحیوهبود عین الحیوتت باطن حی
- بخش ۳۱۵ - العیدخود آن عودی که بر قلبت پدید است
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.