پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۲۵۷ - عبدالحق

بود عبدالحق آن کش حق ز باطل

نگهدارد هم از رجس و رذائل

ز اوصافی که نبود مرضی حق

نماید حفظ او را حق مطلق

ببیند حق در اشیاء جمله ثابت

ذوات کل اشیاء را مذوت

وجودیرا که او قائم بذات است

به بیند کو مذوت بر ذوات است

سوایش باطل است و غیر ثابت

کجا زایل تواند شد مذوت

ز صورتهای حقی بیند او حق

ز باطل باطل این باشد محقق

بود باطل تو گو صرف تلاشی‌

ازو حقی نگردد هیچ ناشی‌

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۲۵۹ - عبدالقویبود عبدالقوی در قهر مشهور
  2. بخش ۲۶۰ - عبدالمتینکسی عبدالمتین اندر شکوه است
  3. بخش ۲۶۱ - عبدالولیمگر عبدلولی دور از تکلف
  4. بخش ۲۶۲ - عبدالحمیدبود عبدالحمید آنکس که محمود
  5. بخش ۲۶۳ - عبدالمحصیتو عبدالمحصی آنرا دان که بینش
  6. بخش ۲۶۴ - عبدالمبدیتو عبدالمبدی آنرا دان که اشهاد
  7. بخش ۲۶۵ - عبدالمعیددگر از اولیا عبدالمعید است
  8. بخش ۲۶۶ - عبدالمحییبعبدالمحیی ار داری تولی
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.