صفی علیشاه
بخش ۲۶۲ - عبدالحمید
بود عبدالحمید آنکس که محمود
بود اخلاقش از خلاق ذیجود
تجلی کرد سلطان مجیدش
بوصف احمد و اسم حمیدش
بحمد او زبانها جمله ناطق
نگوید لیک او جز حمد خالق
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۲۶۴ - عبدالمبدیتو عبدالمبدی آنرا دان که اشهاد
- بخش ۲۶۵ - عبدالمعیددگر از اولیا عبدالمعید است
- بخش ۲۶۶ - عبدالمحییبعبدالمحیی ار داری تولی
- بخش ۲۶۷ - عبدالممیتبود عبدالممیت آن کز ولایش
- بخش ۲۶۸ - عبدالحیشناسی گر که عبدالحی کدامست
- بخش ۲۶۹ - عبدالقیومکسی او عبد قیوم است مطلق
- بخش ۲۷۰ - عبدالواجدز عبدالواجد ار پرسی وجودش
- بخش ۲۷۱ - عبدالماجدتو عبدالماجد آنرادان بانصاف
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.