پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۲۵۸ - عبدالوکیل

بود عبدالوکیل آنکس ز اطیاب

که بیند حق بصورتهای اسباب

بود او فاعل اندر کل افعال

محول دست تقدیرش در احوال

امورات جهانرا خلق محجوب

بر اسبابست پندارند منسوب

از آن غافل که بی تدبیر فاعل

بود اسبابها بیکار و باطل

چود اعضائی که در جنبش ز جانند

چو روح از تن جدا شد ناتوانند

کسی کاسباب را نابود بیند

مسبب را در آن موجود بیند

بحق باشد توکل در امورش

نه اسباب از حق اندازد بدورش

بچشم آید سببها بس علیلش

گذارد باز کار او با وکیلش

توکل بر مسبب جوید از دل

که می‌بیند سببها را معطل

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۲۶۰ - عبدالمتینکسی عبدالمتین اندر شکوه است
  2. بخش ۲۶۱ - عبدالولیمگر عبدلولی دور از تکلف
  3. بخش ۲۶۲ - عبدالحمیدبود عبدالحمید آنکس که محمود
  4. بخش ۲۶۳ - عبدالمحصیتو عبدالمحصی آنرا دان که بینش
  5. بخش ۲۶۴ - عبدالمبدیتو عبدالمبدی آنرا دان که اشهاد
  6. بخش ۲۶۵ - عبدالمعیددگر از اولیا عبدالمعید است
  7. بخش ۲۶۶ - عبدالمحییبعبدالمحیی ار داری تولی
  8. بخش ۲۶۷ - عبدالممیتبود عبدالممیت آن کز ولایش
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.