پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۴۲۷

از زلف پر از پیچ و خم یار حذر کن

هر چند فسونسازی ازین مار حذر کن

در حلقه گرداب ز دریاست خطر بیش

از مردم کم حوصله زنهار حذر کن

بر سنگ زن این آینه عیب نما را

در بزم می از مردم هشیار حذر کن

سهل است اگر از سنگ محابا ننمایی

از هم گهر ای گوهر شهوار حذر کن

آلوده مگردان به زنا دامن عصمت

از صحبت بی فایده زنهار حذر کن

سنگ ره توفیق بود پای گرانخواب

صائب ز رفیقان گرانبار حذر کن

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۴۲۹ای دل به خرابات حقیقت گذری کن
  2. غزل شمارهٔ ۶۴۳۰لب تشنگی حرص ندارد جگر من
  3. غزل شمارهٔ ۶۴۳۱هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من
  4. غزل شمارهٔ ۶۴۳۲از داغ بود چهره افروخته من
  5. غزل شمارهٔ ۶۴۳۳یک چند خواب راحت بر خود حرام گردان
  6. غزل شمارهٔ ۶۴۳۴اشکی که از ندامت ریزند باده خواران
  7. غزل شمارهٔ ۶۴۳۵دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهان
  8. غزل شمارهٔ ۶۴۳۶چون غنچه هر که ننشست در خار تا به گردن
همه‌ی غزلیات ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.