سعدی
غزل شمارهٔ ۷۰
ای که از سرو روان قد تو چالاک‌ترست
دل به روی تو ز روی تو طربناک‌ترست
دگر از حربهٔ خون‌خوار اجل نندیشم
که نه از غمزهٔ خون‌ریز تو ناباک‌ترست
چست بوده‌ست مرا کسوت معنی همه وقت
باز بر قامت زیبای تو چالاک‌ترست
نظر پاک مرا دشمن اگر طعنه زند
دامن دوست به حمدالله از آن پاک‌ترست
تا گل روی تو در باغ لطافت بشکفت
پردهٔ صبر من از دامن گل چاک‌ترست
پای بر دیدهٔ سعدی نه اگر بخرامی
که به صد منزلت از خاک درت خاک‌ترست