پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۷

این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرست

کار دلم نه بر نهج کار دیگرست

از هیچ یار بر دلم این بار غم نبود

یاران، مدد، که این ستم از یار دیگرست

ای دردمند عشق، به درمان مدار گوش

کامشب طبیب ما بر بیمار دیگرست

در خانه اوست چون نبود، ماه، گو: متاب

وانگه به روزنی که ز دیوار دیگرست

بر عشق می‌زنم دگر و هر چه باد باد!

ای دل، به هوش باش، که این بار دیگرست

جز بهر عشق هر که کمر بست بر میان

نزدیک من کمر نه، که زنار دیگرست

ای اوحدی، مجوی تو از عشق نام و ننگ

بگذر، که آن متاع به بازار دیگرست

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۹۹دل به صحرا می‌رود، در خانه نتوانم نشست
  2. غزل شمارهٔ ۱۰۰صورت او را ز معنی آشنایی با دل‌ست
  3. غزل شمارهٔ ۱۰۱هم ز وصف لبت زبان خجلست
  4. غزل شمارهٔ ۱۰۲انجمن شهر ملای گلست
  5. غزل شمارهٔ ۱۰۳از جام عشق بین همه باغ و بهار مست
  6. غزل شمارهٔ ۱۰۴دل مست و دیده مست و تن بی‌قرار مست
  7. غزل شمارهٔ ۱۰۵روی تو، که قبلهٔ جهانست
  8. غزل شمارهٔ ۱۰۶حسن خوبان عزیز چندانست
همه‌ی غزلیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.