پرش به محتوای اصلی
عرفی عرفی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۴

دو عالم سوختن نیرنگ عشق است

شهادت ابتدای جنگ عشق است

هر آن گرد بلا کز دهر خیزد

دلیل شوخی شبرنگ عشق است

کجا پژمرده گردد غنچه ی شوق

که یک سر آب عشق و رنگ عشق است

دماغ آشفته ای داریم و دل نام

که سر تا پای صلح و جنگ عشق است

مگس را حسرت پروانگی سوخت

وگر نه مثل عرفی ننگ عشق است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۶منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است
  2. غزل شمارهٔ ۶۷مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است
  3. غزل شمارهٔ ۶۸هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است
  4. غزل شمارهٔ ۶۹تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است
  5. غزل شمارهٔ ۷۰دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است
  6. غزل شمارهٔ ۷۱هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است
  7. غزل شمارهٔ ۷۲گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است
  8. غزل شمارهٔ ۷۳گرد محنت به طوف منزل ماست
همه‌ی غزلیات ←

عرفی درباره‌ی عرفی

مولانا محمد بن خواجه زین‌الدین علی بن جمال‌الدین شیرازی ملقب به جمال‌الدین و متخلص به عرفی از مشاهیر و شعرای شیراز در قرن دهم هجری است. وی درسال ۹۶۳ هجری قمری متولد شد. در زادگاهش به تحصیل علم و دانش پرداخته و به قدر توان در موسیقی و خط نسخ مهارت بدست آورد. از جوانی به سرودن شعر تمایل داشت، دیری نپایید که در شیراز شهرت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.