پرش به محتوای اصلی
نورس دماوندی نورس دماوندی

غزلیات

شمارهٔ ۲۵۲

اگر نیکان روش بد می نمایند

به فاسد دفع افسد می نمایند

به راه دین چو ابلیس اند بی رشد

حریفانی که ارشد می نمایند

اگر کافر نی اند این قوم باطل

قبول حق چرا رد می نمایند

ز شدت شیشه بر شداد بندند

چو آهنگ طمع شد می نمایند

زبدعت های مکر و حیله ی خویش

عجب رسم مجدد می نمایند

از این درنده دیوان دغل داد

به دام خیرگی دد می نمایند

به معنی کمترند از هرزه پایان

به صورت گر سر آمد می نمایند

به عرف خویش سر پیچیده از شرع

توانم گفت مرتد می نمایند

بی خونریزی مردم چو شمشیر

تواضع های بی حد می نمایند

هنر تا عیب من یک یک چه گویم

که صد را یک یکی صد می نمایند

به جای این که باید خوب سر کرد

ندانم دل چرا بد می نمایند

اگر تشریف بالا دست بخشند

همین رعنایی قد می نمایند

کنند احسان اگر با بیضه مرغی

به گردون مزد فرقد می نمایند

چو آید در سخن نورس زهر راه

تمنای خوش آمد می نمایند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵۴نقد کم سرمایه ی سودا نشد
  2. شمارهٔ ۲۵۵دگر از تاب دردم ناله در تاثیر می پیچد
  3. شمارهٔ ۲۵۶زهمت کی مرا شهباز مرغ آرام می گیرد
  4. شمارهٔ ۲۵۷ز نو خطان چمن همچو من که دارد یاد
  5. شمارهٔ ۲۵۸شاهد عیب نهان انشای سرگوشی بود
  6. شمارهٔ ۲۵۹آن گل از کاکل چو سنبل در ترازو می کشد
  7. شمارهٔ ۲۶۰تا مصور طره ی آن ترک یغمایی کشد
  8. شمارهٔ ۲۶۱چتر مژگان سیاهش نگرید
همه‌ی غزلیات ←

نورس دماوندی درباره‌ی نورس دماوندی

میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.