پرش به محتوای اصلی
حکیم نزاری حکیم نزاری

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۷۶

خوب آفریدی زین سان جمالی

الله اکبر پاکا تعالی

شنگ جهانی، آشوب جانی

پسته‌دهانی، شکر مقالی

مفتول زلفی مخمور چشمی

سیمینه‌سیبی مشکینه‌خالی

شیرین‌نباتی آب حیاتی

چالاک‌سروی چابک‌نهالی

زهره‌جبینی، کیوان‌نشینی

روی آفتابی‌، ابرو هلالی

فربه سرینی، باریک بینی

حاضر جوابی، مشکل سوالی

خرم بهاری، خوش لاله‌زاری

آتش‌صفاتی، آب زلالی

عاشق‌فریبی، شیرین‌عتابی

پاکیزه‌خویی، نیکوخصالی

هوش از نزاری برده به زاری

نابوده هرگز با او وصالی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۷۸بر آن سری که دل مستمند ما بخلی
  2. شمارهٔ ۱۲۷۹فرتوت عشق را نگریزد ز بی دلی
  3. شمارهٔ ۱۲۸۰ای در بیابان غمت سرگشته هر جایی دلی
  4. شمارهٔ ۱۲۸۱دو چشم مست و دو ابروی طاق واویلی
  5. شمارهٔ ۱۲۸۲آخر منم و لبی و جامی
  6. شمارهٔ ۱۲۸۳حرام است ار دلی داری حیاتی بی دل آرامی
  7. شمارهٔ ۱۲۸۴می حرام است خاصه بر عامی
  8. شمارهٔ ۱۲۸۵هر چه در پیشانیم آویخت می
همه‌ی غزلیات ←

حکیم نزاری درباره‌ی حکیم نزاری

حکیم سعد الدین پسر شمس الدین پسر محمد نِزاری فوداجی بیرجندی قُهستانی در سال ۶۴۵ هجری قمری در روستای فوداج بیرجند به دنیا آمد. وی پس از پایان تحصیلات مقدماتی خود در بیرجند و قاین، به مطالعه ادبیان و علوم متداول زمان خود در قهستان پرداخت. او از جوانی به دیوانی (=کار دولتی) روی آورد. در سال ۶۷۸ هجری قمری به آذربایجان، ارا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.