پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۹۱ - ستایش فضل‌الله نعیمی

پیش روی فضل حق جان را یقین قربان کنم

سی و دو نور خدا را سر به سر اعیان کنم

هر که او خواهد که گردد واقف سر ازل

پیش ما آید که او را دم به دم آسان کنم

سر عهد لم یزل شد ظاهر از فضل اله

از دم فضل الهی بر همه احسان کنم

علم الاسما ز آدم شد عیان سی و دو بود

شد عیان از وجه تا خواندیم کی پنهان کنم

هم نماز و روزه و حج و طواف کعبه را

دیده ام از روی جانان تا ابد دوران کنم

هفت کوکب نه فلک اندر یمین فضل حق

بود و این هرکس نداند نام او شیطان کنم

تا نسیمی روی جانان دید از فضل اله

عمر خود را جاودان در خواندن قرآن کنم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۹۳ - ستایش فضل‌الله نعیمیفضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنم
  2. شمارهٔ ۱۹۴چشم مستش به خواب می‌بینم
  3. شمارهٔ ۱۹۵شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینم
  4. شمارهٔ ۱۹۶ما حاصل از حیات رخ یار کرده‌ایم
  5. شمارهٔ ۱۹۷علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایم
  6. شمارهٔ ۱۹۸ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایم
  7. شمارهٔ ۱۹۹چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیم
  8. شمارهٔ ۲۰۰صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیم
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.