پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۲

ز من که طایر قافم نشان عنقا پرس

ز من که ماهی عشقم رسوم دریا پرس

(ز من که خادم خمار و ساکن دیرم

رموز باده اسرار و جام صهبا پرس)

صفای باطن رندان مست دردآشام

به نور طلعت جام از می مصفا پرس

حدیث توبه و زهد از کجا و من ز کجا

بیان این خبر از زاهدان رعنا پرس

مرا که چشم تو باشد همیشه در خاطر

ز ناتوانی و مستی و عشق و سودا پرس

اگرچه از غم یوسف ضریر شد یعقوب

بیا و لذت عشق از دل زلیخا پرس

مقیم صومعه داند رسوم سالوسی

ز من که عابد خورشیدم از مسیحا پرس

ره ریا و تکلف ز شیخ و واعظ جوی

طریق شیوه اهل حقیقت از ما پرس

بیار باده و بنشین و دم غنیمت دان

نسیمی مست و خراب است حال دنیا پرس

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۴باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوش
  2. شمارهٔ ۱۶۵رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمع
  3. شمارهٔ ۱۶۶می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرف
  4. شمارهٔ ۱۶۷صراحی می‌زند هردم انالحق
  5. شمارهٔ ۱۶۸ای صبا هست رخ یار به غایت نازک
  6. شمارهٔ ۱۶۹ - ستایش فضل‌الله نعیمیتا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک
  7. شمارهٔ ۱۷۰ - ستایش فضل‌الله نعیمیدولت وصل تو را یافته‌ام در کپنک
  8. شمارهٔ ۱۷۱ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.