پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۶

می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرف

خال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف

بر امید آن که باز آیی تو ای گل! در چمن

چشم بر ره مانده نرگس یک طرف گل یک طرف

هر سحرگه راست کی خسبند مرغان در چمن

ناله من یک طرف، افغان بلبل یک طرف

تا جدا افتاده ام از روی ماهت ای حبیب!

من فتادم یک طرف صبر و تحمل یک طرف

دارد از زلف پریشانت نسیمی صد بلا

بر سر او هم بلا شد باز کاکل یک طرف

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۸ای صبا هست رخ یار به غایت نازک
  2. شمارهٔ ۱۶۹ - ستایش فضل‌الله نعیمیتا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک
  3. شمارهٔ ۱۷۰ - ستایش فضل‌الله نعیمیدولت وصل تو را یافته‌ام در کپنک
  4. شمارهٔ ۱۷۱ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ
  5. شمارهٔ ۱۷۲این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟
  6. شمارهٔ ۱۷۳در ضمیرم روز و شب نقش تو می‌بندد خیال
  7. شمارهٔ ۱۷۴خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گل
  8. شمارهٔ ۱۷۵ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیل
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.