پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۷

صراحی می‌زند هردم انالحق

بده ساقی می جام مروق

من از حلق صراحی می‌شنیدم

به وقت صبح تسبیح مصدق

ببین در صورت خوبان که از می

عرق چون می‌زند هردم معلق

می و ساقی به غایت سازگار است

ولی با خاطر پاک محقق

می صافی به مشتاقان حلال است

دریغ افسرده‌ها را آب خندق

نسیمی گفت: بی‌رخسار خوبان

ندارد کار ما سامان و رونق

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۹ - ستایش فضل‌الله نعیمیتا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک
  2. شمارهٔ ۱۷۰ - ستایش فضل‌الله نعیمیدولت وصل تو را یافته‌ام در کپنک
  3. شمارهٔ ۱۷۱ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ
  4. شمارهٔ ۱۷۲این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟
  5. شمارهٔ ۱۷۳در ضمیرم روز و شب نقش تو می‌بندد خیال
  6. شمارهٔ ۱۷۴خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گل
  7. شمارهٔ ۱۷۵ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیل
  8. شمارهٔ ۱۷۶بر من جفا ز غمزه یار است والسلام
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.