ناصر بخارایی
شمارهٔ ۴۹
خوشا وقت رندان هشیار مست
که با غصه شادند و با نیست هست
به معنی بزرگ و به صورت حقیر
به همت بلند و به مقدار پست
شب و روز مخمور خمر بلی
ازل تا ابد مست جام الست
چو نرگس ز خوان فلک سیرچشم
چو غنچه ز ملک جهان تنگ دست
به آزادگی سر کشیده چو سرو
ولی مانده در بندگی پای‌بست
چو مه تابناک از رخ همچو مهر
چو ماهی گرفتار زلف چو شست
ز بهر مراد کسان نامراد
به پیمان درست و به خود درشکست
نه چون زاهدان خود پرستی کنند
اگر دُرد نوشند، اگر می پرست
اگر ناصر از هجر ایشان بسوخت
همین بس که چون خار با گل نشست