پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۷۲

چون ساغر می بدست گیرد

دل از کف هر که هست گیرد

در میکده دست میفروشست

دستی که هزار دست گیرد

رسمیست کهن که شحنه عشق

هشیار بجای مست گیرد

دانسته مزاج نازک گل

مرغی که ترانه پست گیرد

در بت‌کده گر بت من آید

دل از بت و بت‌پرست گیرد

پیوسته قدح ز خون مشتاق

آن چشم سیاه مست گیرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۷۴کی بود اینکه مدت فرقت یار بگذرد
  2. شمارهٔ ۱۷۵در طلبت ساز و برک راه ندارد
  3. شمارهٔ ۱۷۶از باد زلف تو چو شکن درشکن شود
  4. شمارهٔ ۱۷۷دلت شکست دلم را دگر چه خواهد کرد
  5. شمارهٔ ۱۷۸زآن مبتلای هجرت عشرت طلب نباشد
  6. شمارهٔ ۱۷۹نیست وقتی که مرا جان بر جانان نشود
  7. شمارهٔ ۱۸۰خون ازین غم سزد از دیده بسمل برود
  8. شمارهٔ ۱۸۱صفای حسن بدیدن نمیشود آخر
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.