پرش به محتوای اصلی
خیالی بخارایی خیالی بخارایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۳

آیت حسن را که نام وفاست

تو ندانسته‌ای خدا داناست

سرو پیش قدت نمی یارد

که دگر در چمن برآید راست

تا کجا شد به دلبری دهنت

کز نظر دور شد که ناپیداست

گرچه خاکِ در تو را بی وجه

آب زد دیده عذر آن بر ماست

تا خیالی گُزید سرو قدت

در همه کار دست او بالاست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵ار شیخ صومعه ست وگر رندِ دیرِ توست
  2. شمارهٔ ۲۶از بلای عشق تو تنها دل ما ریش نیست
  3. شمارهٔ ۲۷از زروه‌های باغِ خطش یاسمن یکی‌ست
  4. شمارهٔ ۲۸از سبزهٔ خطّت ورق گل رقمی یافت
  5. شمارهٔ ۲۹ - استقبال از کمال خجندیافسوس که صورت تُتق چهرهٔ معنی ست
  6. شمارهٔ ۳۰افسوس که جز ناله مرا همنفسی نیست
  7. شمارهٔ ۳۱اگر دیده در مهر و مه ناظر است
  8. شمارهٔ ۳۲اگر گویی که حسن از رویِ من خاست
همه‌ی غزلیات ←

خیالی بخارایی درباره‌ی خیالی بخارایی

احمد بن موسی خیالی معروف به خیالی بخاری از شاعران قرن نهم است که در ماوراءالنهر می‌زیسته است. خیالی بخاری از معاصران و شاگردان خواجه عصمت بخاری است. او در عهد الغ‌بیک می‌زیست و در حدود سال ۸۵۰ بدرود حیات گفت. شیخ بهایی غزل او به مطلع «ای تیر غمت را دل عشاق نشانه ...» را تخمیس کرده که بسیار معروف است. آثار وی از روی ن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.