پرش به محتوای اصلی
خیالی بخارایی خیالی بخارایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۵

باد اگر یاد سرو ما نکند

سرو را دل هوا هوا نکند

پیش زلف تو مشگ مسکین است

آری اصل نکو خطا نکند

گو به دست آر شیشهٔ دل ما

تا سر زلف زیر پا نکند

دارد آن رخ به خطّ سبز نشان

که مراد کسی روا نکند

کو عزیزی که از سگ کویت

بشنود خواری و دعا نکند

ای خیالی ز سیل اشک چه سود

یار اگر روی سوی ما نکند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۷باز این دل خود کام به فرمان کسی شد
  2. شمارهٔ ۱۱۸باز بالا بنمودی و بلا خواهد شد
  3. شمارهٔ ۱۱۹باز بیرون شدی و نوبت حیرانی شد
  4. شمارهٔ ۱۲۰باز ره‌بینان نشان از قرب منزل می‌دهند
  5. شمارهٔ ۱۲۱باشد که ز رخسار ترا پرده برافتد
  6. شمارهٔ ۱۲۲با غمت هرچند کار درد ما مشکل شود
  7. شمارهٔ ۱۲۳به بازی حلقهٔ زلف تو دل برد از من و خم زد
  8. شمارهٔ ۱۲۴به جهان لطیف طبعی که ز خود ملال دارد
همه‌ی غزلیات ←

خیالی بخارایی درباره‌ی خیالی بخارایی

احمد بن موسی خیالی معروف به خیالی بخاری از شاعران قرن نهم است که در ماوراءالنهر می‌زیسته است. خیالی بخاری از معاصران و شاگردان خواجه عصمت بخاری است. او در عهد الغ‌بیک می‌زیست و در حدود سال ۸۵۰ بدرود حیات گفت. شیخ بهایی غزل او به مطلع «ای تیر غمت را دل عشاق نشانه ...» را تخمیس کرده که بسیار معروف است. آثار وی از روی ن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.