پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۳

این ترک زنگاری کمان از خیل خاقان می رسد

وین مرغ فردوس آشیان از باغ رضوان می رسد

مجنون صاحب درد را لیلی عیادت می کند

فرهاد شورانگیز را شیرین بمهمان می رسد

امروز دیگر ذرّه را خور مهربانی می کند

وین لحظه گوئی بنده را تشریف سلطان می رسد

آید سوی بیت الحزن از مصر بوی پیرهن

جان عزیز من مگر دیگر بکنعان می رسد

دل می دهد جان را خبر کارام جان می پرسدت

جان مژدگانی می دهد دل را که جانان می رسد

مرغان نگر باز از هوا مانند بلبل در نوا

گوئی که بلقیس از سبا سوی سلیمان می رسد

شاه بتان بربری نوئین ملک دلبری

با احتشام قیصری از حضرت خان می رسد

ای بلبل گلبانگ زن خاموش منشین در چمن

بنواز راه خار کن چون گل ببستان می رسد

خواجو که می آید که جان قربان راهش می شود

گوئی زکرمان قاصدی سوی سپاهان می رود

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۵درد محبت درمان ندارد
  2. شمارهٔ ۱۰۶جادوئی چون نرگس مستت به بیماری که دید
  3. شمارهٔ ۱۰۷حدیث جان بجز جانان نداند
  4. شمارهٔ ۱۰۸دلم بی وصل جانان جان نخواهد
  5. شمارهٔ ۱۰۹عاقلان کی دل بدست زلف دلداران دهند
  6. شمارهٔ ۱۱۰ای که هردم عنبرت بر نسترن چنبر شود
  7. شمارهٔ ۱۱۱روی نکو بی وجود ناز نباشد
  8. شمارهٔ ۱۱۲پای کوبان در سراندازی چو سربازی کنند
همه‌ی غزلیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.