خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۰۰
همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند
از خبر رفتیم و ما را بی‌خبر بگذاشتند
بر میان از مو کمر بستند و این شوریده را
همچو موی آشفته بر کوه و کمر بگذاشتند
بر سر راه اوفتادم تا زمن بر نگذرند
همچو خاک ره مرا بر رهگذر بگذاشتند
شمع را در آتش و سوز جگر بگداختند
مرغ را با ناله و آه سحر بگذاشتند
بلبل شوریده‌دل را از چمن کردند دور
طوطی شیرین‌سخن را بی‌شکر بگذاشتند
پیشتر رفتیم و ما را نیشتر بر جان زدند
وینچنین با ریش و زخم نیشتر بگذاشتند
بی‌غباری از چه ما را خاک راه انگاشتند
بی‌خطائی از چه ما را در خطر بگذاشتند
کار خواجو زیر و بالا بود چون دور فلک
کار او را بین که چون زیر و زبر بگذاشتند