پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۳۱

تو آن ماه زهره جبینی و آن سرو لاله عذاری

که بر لاله غالیه سائی و از طرّه غالیه باری

عقیقست یا لب شیرین عذارست یا گل و نسرین

جمالست یا مه و پروین گلاله ست یا شب تاری

گهی می کشی بفریبم گهی می کشی بعتابم

چه کردم که با من مسکین طریق وفا نسپاری

جدائی زمن چه گزینی چو دانی که صبر ندارم

وفا از تو چشم چه دارم چو دانم که مهر نداری

خوشا بر ترنم بلبل صبوحی و جام لبالب

خوشا با بتان سمن رخ حریفی و باده گساری

ز اوصاف حور بهشتی نشان داده لعبت ساقی

ز انفاس گلشن رضوان خبر داده باد بهاری

چو خواجو چه زهد فروشی چو از جام می نشکیبی

ز خوبان کناره چه گیری چو در آرزوی کناری

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۳۳ای آفتاب رویت در اوج دلفروزی
  2. شمارهٔ ۳۳۴گهم رانی و گه دشنام خوانی
  3. شمارهٔ ۳۳۵باده ی گلگون مرا و طلعت سلمی
  4. شمارهٔ ۳۳۶برخیز که بنشیند فریاد ز هر سویی
  5. شمارهٔ ۳۳۷دلکم برد به غارت ز برم دلبرکی
  6. شمارهٔ ۳۳۸گر تو شیرین شکر لب به شکر خنده درآیی
  7. شمارهٔ ۳۳۹ای آینه قدرت بیچون الهی
  8. شمارهٔ ۳۴۰ای لاله‌زار آتش روی تو، آبروی
همه‌ی غزلیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.