پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

قطعات

شمارهٔ ۲۴۷ - در مرثیهٔ عمدة الدین محمد بن اسعد از ائمهٔ شافعیه

در دهر سیه سپیدم افکند

بخت سیه سپید کارم

با بخت سیه عتاب کردم

کز بس سیهیت دلفکارم

بخت آمد و خون گریست پیشم

کز رنگ سیاه شرمسارم

اما چه کنم قبول کن عذر

کز مرگ امام سوگوارم

سلطان ائمه عمدة‌الدین

کو بود مراد روزگارم

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۲۴۹برد بیرون مرا ز ظلمت شک
  2. شمارهٔ ۲۵۰دلی داشتم وقتی، اکنون ندارم
  3. شمارهٔ ۲۵۱غم عمری که شد چرا نخورم
  4. شمارهٔ ۲۵۲ - در شکر ایادی و انعام رئیس شمس الدین والی ارجیشرفیقا شناسی که من ز اهل شروان
  5. شمارهٔ ۲۵۳نه سیل است طوفان نوح است ویحک
  6. شمارهٔ ۲۵۴فلک خاک در میر است و من هم
  7. شمارهٔ ۲۵۵ - در طیبتمن این دو لفظ مثل سازم از کلام عوام
  8. شمارهٔ ۲۵۶ - در مرثیهٔ عماد الدینبا دلم چشم از نهان می‌گفت کز مرگ عماد
همه‌ی قطعات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.