خاقانی
شمارهٔ ۲۴۲
آرزو بود نعمتم لیکن
از خسانِ زَمَن نپذرفتم
بیش می‌خواستم زمانه نداد
کم همی داد من نپذرفتم
خاقانی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۲۴۴از عزیزان سؤال دل کردم
- شمارهٔ ۲۴۵ - در مرثیهٔ جمال الدین اصفهانی وزیر صاحب موصل و وحید الدین عموی خودجمال شاه سخا بود و بود تاج سرم
- شمارهٔ ۲۴۶آن به من می‌رسد ز سختی و رنج
- شمارهٔ ۲۴۷ - در مرثیهٔ عمدة الدین محمد بن اسعد از ائمهٔ شافعیهدر دهر سیه سپیدم افکند
- شمارهٔ ۲۴۸ - در مرثیهٔ عمدة الدینفرزند بمرد و مقتدا هم
- شمارهٔ ۲۴۹برد بیرون مرا ز ظلمت شک
- شمارهٔ ۲۵۰دلی داشتم وقتی، اکنون ندارم
- شمارهٔ ۲۵۱غم عمری که شد چرا نخورم
درباره‌ی خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.