پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۹۹

از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را

در گره دارم چو گوهر آبروی خویش را

قسمتم لبریز صهبا می کند همچون سبو

گر فشارم با دو دست خود گلوی خویش را

نیست هرگز خالی از سودای عشق او سرم

کی تهی از مغز می سازم کدوی خویش را

پشت بر دیوار جنت می دهم جویا اگر

جا دهم یک دم به دوش خود کدوی خویش را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۱بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا
  2. شمارهٔ ۱۰۲همچو گل تنها همین نبود صفا حسن ترا
  3. شمارهٔ ۱۰۳نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را
  4. شمارهٔ ۱۰۴از عکس تو شد گرم طپش تا دل دریا
  5. شمارهٔ ۱۰۵چشم او آشیانهٔ دل ما
  6. شمارهٔ ۱۰۶به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها
  7. شمارهٔ ۱۰۷به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
  8. شمارهٔ ۱۰۸آهم گشود تا پر پرواز در هوا
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.