پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۰

نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا را

بلرزد عضو عضو از قطره چون سیماب دریا را

رسد فیض دگر زاهل نظر کامل عیاران را

فلک سان محشر کوکب کند مهتاب دریا را

غبار آلوده سازد صحبت دیوانگان دل را

مکدر می کند آمیزش سیلاب دریا را

صفای حسن ظاهر پاک گوهر را دهد زینت

بود شور دگر در جلوهٔ مهتاب دریا را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۲همچو گل تنها همین نبود صفا حسن ترا
  2. شمارهٔ ۱۰۳نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را
  3. شمارهٔ ۱۰۴از عکس تو شد گرم طپش تا دل دریا
  4. شمارهٔ ۱۰۵چشم او آشیانهٔ دل ما
  5. شمارهٔ ۱۰۶به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها
  6. شمارهٔ ۱۰۷به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
  7. شمارهٔ ۱۰۸آهم گشود تا پر پرواز در هوا
  8. شمارهٔ ۱۰۹ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.