پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۳

نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را

یکایک چون در آتش افکند کس مرغ آبی را

هلاک گردش چشمی که از هر جنبش مژگان

عمارت می کند در کشور دلها خرابی را

فریب حسن هندی خورده ام دل مرده چون باشم

که هست آب بقا در شیر رنگ ماهتابی را

مرا جویا به بزم وصل او از جوش حیرانی

لب تصویر آموزد فن حاضر جوابی را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۵چشم او آشیانهٔ دل ما
  2. شمارهٔ ۱۰۶به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها
  3. شمارهٔ ۱۰۷به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
  4. شمارهٔ ۱۰۸آهم گشود تا پر پرواز در هوا
  5. شمارهٔ ۱۰۹ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
  6. شمارهٔ ۱۱۰آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
  7. شمارهٔ ۱۱۱مگر بگذشت دل آزرده ای با درد ازین صحرا
  8. شمارهٔ ۱۱۲اینقدر در کشتن من سخت استادن چرا
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.