شمارهٔ ۱۱۲

ادامه‌ی غزلیات

1. شمارهٔ ۱۱۴می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا
2. شمارهٔ ۱۱۵ترسم که خراشد تن نازک بدنم را
3. شمارهٔ ۱۱۶سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما
4. شمارهٔ ۱۱۷ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را
5. شمارهٔ ۱۱۸دارد همیشه عشق سخن ناتوان مرا
6. شمارهٔ ۱۱۹از ترک آرزو بفزاید کمال ما
7. شمارهٔ ۱۲۰بی طلب آورد مستی دوش دلدار مرا
8. شمارهٔ ۱۲۱مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود را