پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۶

سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما

می ترواد چون عرق از هر بن مو خون ما

آنکه بی امداد آتش سوخت داغ لاله را

روشنایی داد بی روغن چراغ لاله را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۸دارد همیشه عشق سخن ناتوان مرا
  2. شمارهٔ ۱۱۹از ترک آرزو بفزاید کمال ما
  3. شمارهٔ ۱۲۰بی طلب آورد مستی دوش دلدار مرا
  4. شمارهٔ ۱۲۱مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود را
  5. شمارهٔ ۱۲۲منع نتوان کرد از بی طاقتی سیماب را
  6. شمارهٔ ۱۲۳ز بس دیوانگی کردم به یاد روی او شب‌ها
  7. شمارهٔ ۱۲۴بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را
  8. شمارهٔ ۱۲۵می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.