جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۱۰
آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
چون شاخ ارغوان بچکد خون ز آه ما
در دیده ای که محو تو شد جلوه گر شوی
باشد نقاب روی تو شرم نگاه ما
جویای تبریزی
ادامه‌ی غزلیات
- شمارهٔ ۱۱۲اینقدر در کشتن من سخت استادن چرا
- شمارهٔ ۱۱۳قضا چون باعث ایجاد شد آب و گل ما را
- شمارهٔ ۱۱۴می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا
- شمارهٔ ۱۱۵ترسم که خراشد تن نازک بدنم را
- شمارهٔ ۱۱۶سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما
- شمارهٔ ۱۱۷ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را
- شمارهٔ ۱۱۸دارد همیشه عشق سخن ناتوان مرا
- شمارهٔ ۱۱۹از ترک آرزو بفزاید کمال ما
درباره‌ی جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.