پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۵

چشم او آشیانهٔ دل ما

حلقهٔ زلف خانهٔ دل ما

اشک ما حلقه ایست سربسته

رازدار فسانهٔ دل ما

عشق آتش مزاج گل رویان

گشته معمار خانهٔ دل ما

نیست جویا غریب این گلشن

گل بود آشیانهٔ دل ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۷به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
  2. شمارهٔ ۱۰۸آهم گشود تا پر پرواز در هوا
  3. شمارهٔ ۱۰۹ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
  4. شمارهٔ ۱۱۰آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
  5. شمارهٔ ۱۱۱مگر بگذشت دل آزرده ای با درد ازین صحرا
  6. شمارهٔ ۱۱۲اینقدر در کشتن من سخت استادن چرا
  7. شمارهٔ ۱۱۳قضا چون باعث ایجاد شد آب و گل ما را
  8. شمارهٔ ۱۱۴می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.