پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۶

به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها

نماند ضایع آخر فیض ضایع روزگاری‌ها

چو با تیغ تضرع رو به سویم کرد دانستم

که تابد پنجهٔ خورشید را نیروی زاری‌ها

به نام خویشتن گیری برات لامکان سیری

نهی گر پای استغنا به دوش بردباری‌ها

من و در خاک و خون غلتیدن و بی‌طاقتی و غم

تو و مژگان خون‌آلود و شغل دشنه‌کاری‌ها

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۸آهم گشود تا پر پرواز در هوا
  2. شمارهٔ ۱۰۹ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
  3. شمارهٔ ۱۱۰آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
  4. شمارهٔ ۱۱۱مگر بگذشت دل آزرده ای با درد ازین صحرا
  5. شمارهٔ ۱۱۲اینقدر در کشتن من سخت استادن چرا
  6. شمارهٔ ۱۱۳قضا چون باعث ایجاد شد آب و گل ما را
  7. شمارهٔ ۱۱۴می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا
  8. شمارهٔ ۱۱۵ترسم که خراشد تن نازک بدنم را
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.