پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۲

همچو گل تنها همین نبود صفا حسن ترا

صد ادا باشد نهان در هر ادا حسن ترا

بارها سنجیده ام با عارض خورشید و ماه

رتبهٔ دیگر بود نام خدا حسن ترا

چون نباشد لایقت غیر تو دیگر هدیه ای

داده ام آیینهٔ دل رونما حسن ترا

همچو مه گر ظلمت شبها فروزان تر شود

تیره بختی های ما داده جلا حسن ترا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۴از عکس تو شد گرم طپش تا دل دریا
  2. شمارهٔ ۱۰۵چشم او آشیانهٔ دل ما
  3. شمارهٔ ۱۰۶به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها
  4. شمارهٔ ۱۰۷به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
  5. شمارهٔ ۱۰۸آهم گشود تا پر پرواز در هوا
  6. شمارهٔ ۱۰۹ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
  7. شمارهٔ ۱۱۰آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
  8. شمارهٔ ۱۱۱مگر بگذشت دل آزرده ای با درد ازین صحرا
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.