پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۱

بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا

باده خونابه صراحی دل تنگ است اینجا

شیشهٔ دل ز نزاکت گرهی بر باد است

آمد و رفت نفس صدمهٔ سنگ است اینجا

چشم پرخون جگر جام می گلناری

موج صهبا طپش بسمل رنگ است اینجا

در پس پرده غم حسن کلامم مخفی است

قفل گنجینهٔ لبها دل تنگ است اینجا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۳نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را
  2. شمارهٔ ۱۰۴از عکس تو شد گرم طپش تا دل دریا
  3. شمارهٔ ۱۰۵چشم او آشیانهٔ دل ما
  4. شمارهٔ ۱۰۶به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها
  5. شمارهٔ ۱۰۷به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
  6. شمارهٔ ۱۰۸آهم گشود تا پر پرواز در هوا
  7. شمارهٔ ۱۰۹ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
  8. شمارهٔ ۱۱۰آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.