پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۸۱۵

به محشر تا سری از خاک بیرون آورم چون گل

سراپا پنجه گردم تا گریبانی درم چون گل

ز جوش تا توانی می توانم زین چمن خود را

بدامان نسیم آویزم و بیرون برم چون گل

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۱۷آن سبک مغزی که بر تن پروری بنهاد دل
  2. شمارهٔ ۸۱۸هرگز نبوده غیر توام آرزوی دل
  3. شمارهٔ ۸۱۹کو زبانی که دهم شرح گرفتاری دل
  4. شمارهٔ ۸۲۰کی غمی از پا و کی پروای از سر داشتم
  5. شمارهٔ ۸۲۱ما خاک ره جلوه آن سرو روانیم
  6. شمارهٔ ۸۲۲چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیم
  7. شمارهٔ ۸۲۳کرده جا تا آن لب میگون به افسون در دلم
  8. شمارهٔ ۸۲۴در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.