پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۳۹۰

با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است

تا قدم خم گشت قلاب محبت گشته است

آب و رنگ حسنش از جوش نیاز عاشق است

بر گل آن رو سرشک ما طراوت گشته است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹۲پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
  2. شمارهٔ ۳۹۳ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است
  3. شمارهٔ ۳۹۴دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کج
  4. شمارهٔ ۳۹۵شد در آگاهی یکی صد زو دل دانا چو موج
  5. شمارهٔ ۳۹۶ریزد از هر حلقهٔ آن زلف عنبر بار کج
  6. شمارهٔ ۳۹۷دل زند پهلو به نور وادی ایمن چو صبح
  7. شمارهٔ ۳۹۸با صفای سینه دایم توامانم همچو صبح
  8. شمارهٔ ۳۹۹هر کس شود اسیر تو بالا بلند شوخ
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.