پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۵۷

از تف آه من بسان حباب

فرش و دیوار و سقف خانه شد آب

شعلهٔ حسن او بسوزاند

کز نقابش کنی ز چادر آب

هر سحرگه زجام آئینه

چشم مستش کشیده بادهٔ ناب

دوش شرم نگه به آتش نرم

از گل روی او گرفته گلاب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۵۹زهر چشم آلوده بود این باده کاندر جام ریخت
  2. شمارهٔ ۱۶۰مست و بیخود شوخ من افتاده است
  3. شمارهٔ ۱۶۱دل هجران زده از سیر گلستان سیر است
  4. شمارهٔ ۱۶۲آبی ز دانهٔ عنب ای دل چشیدنی است
  5. شمارهٔ ۱۶۳ترا کاری بجز جور و جفا نیست
  6. شمارهٔ ۱۶۴رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاست
  7. شمارهٔ ۱۶۵خون خوردن اینقدر پی تحصیل مال چیست؟
  8. شمارهٔ ۱۶۶زدل جز عجز و زاری خوشنما نیست
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.